Wat krijg je als twee jonge honden, chef Nick Bril van The Jane en beer consultant Brecht Terryn van Duvel Moortgat, de handen in elkaar slaan? Sterke staaltjes beer & food pairing, zoveel is zeker. In de Upper Room Bar proefden we een aantal kleine gerechtjes, waarbij Terryn telkens een passend bier of een passende biercocktail serveerde. Met enkele gedenkwaardige combinaties tot gevolg.

Het is geen sinecure om de gastronomische kunstwerkjes van Nick Bril met bier te begeleiden. Doorgaans zijn ze gelaagd en hoog in smaakintensiteit. “Soms was het een lange zoektocht om een geslaagde combinatie te vinden, maar uiteindelijk zijn we er allebei erg tevreden over”, aldus Brecht Terryn. Onder meer Alex Verhoeven, de talentrijke chef van Fleur de Sel in Kasterlee, was aanwezig en stak zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken.

Bij wijze van aperitief krijgen we een biercocktail met Campari, likeur van mirabelle, limoen en Liefmans Kriek. Helaas wordt het bier overschaduwd door de rest van de ingrediënten. Zonde. Met opener spanakopita, een variant op Griekse spinazietaart met feta en yoghurt, mikt Nick Bril gelijk recht in de roos. Een verrukkelijke smaakbom, onberispelijk gekruid en opgetild door een fris zuurtje. Hierbij wordt per vergissing – nomen est omen – Lost in Spice geschonken, terwijl dat bier pas voor het volgende gerechtje is bedoeld. Een schoonheidsfoutje, dat we graag met de mantel der liefde toedekken.

Een slaatje met puntarelle, een Italiaanse variant op cichorei met een lichtjes bittere smaak, prei, zuring en ijs van mierikswortel mist wat samenhang, maar laat zich zonder tegenstribbelen het gezelschap van Lost in Spice welgevallen. Het voormalige TSTBRW4, dat De Koninck laatst op de markt bracht, bevat onder andere koriander, gember en kardemom. Helaas wordt het uitgesproken kruidige bier enigszins ontsierd door een muffe geur, die ons aan een stoffige zolderkamer doet denken.

Een tweede biercocktail, waarin Vedett door komkommer en citroen wordt weggedrukt, gaat de mist in. Jammer, want tartaar van hamachi of geelvistonijn, sushirijst, crème van avocado en yuzusoja is een even verassende als verfrissende interpretatie van het hoogtepunt van de Japanse keuken. Niet te verwonderen dat Vedett op zich het gerechtje meer eer aandoet, onder andere door er extra fraîcheur bij te bieden. Niet voor niets drinkt men in het Land van de Rijzende Zon niet zelden pils bij sushi.

Niet meteen twee sterren waard is hoofdgerecht rundersukade (lees: stoofvlees) met polenta en chimichurri, een pittige Zuid-Amerikaanse saus met onder meer tuinkruiden, look en chili. We missen coherentie en verfijning, terwijl we het warm noch koud krijgen van de pairing met een bij uitstek vineus bier als Liefmans Goudenband. Maar dan herpakt de chef zich met een indrukwekkend dessert van abrikoos, esdoorn, schapenyoghurt en limoncello.

Ontstellend hoeveel contrasterende smaken, texturen en kleuren harmonieus kunnen samengaan in één gerecht, dat bovendien tot de laatste hap blijft intrigeren. We drinken er Liefmans Yell’oh, meer limonade dan bier, bij. En dan geschiedt het onwaarschijnlijke. Het mierzoete brouwsel, waarin vooral rijpe ananas en honing de smaak bepalen, blijkt het gediversifieerde nagerechtje accuraat te ondersteunen. Sterker nog, het is alsof ze voor elkaar gemaakt zijn.

Hoe een dubbeltje rollen kan…